Ο Γιώργης Καλομοίρης είναι αρχαιολόγος και πολιτιστικός διαχειριστής, με τη δραστηριότητα του να εστιάζεται στην πολιτιστική παραγωγή και τον ψηφιακό πολιτισμό. Ξεκίνησε από τις ανασκαφές και το πεδίο, αλλά σταδιακά μετέφερε την εμπειρία της υλικής μνήμης στο ψηφιακό περιβάλλον, βαζοντας τις δικές του γέφυρες ανάμεσα στη γη, την κοινότητα και το ψηφιακό νέφος.
Είναι συνιδρυτής και επιμελητής του εταιρικού σχήματος Androidus – Αργαστήρι, το οποίο εξελίσσεται πλέον με την επωνυμία Αργαστήρι Πολιτισμού, Καινοτομίας & Έρευνας, ως ένα εργαστήριο πολιτισμικής τεχνολογίας και δημιουργικού επιχειρείν, με έδρα τα Ανώγεια στον Ψηλορείτη.
Σπούδασε Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Πολιτιστικών Οργανισμών, το Πολιτιστικό Management (Μsc) και στην Πολιτιστική Πληροφορική (Msc), ενώ σήμερα ως υποψήφιος διδάκτορας (Phdc) επιχειρεί να αναπτύξει ένα σύγχρονο (phygital) μοντέλο πολιτιστικού και κοινοτικού σχεδιασμού για τις ορεινές κοινότητες του Ψηλορείτη.
Το έργο του εστιάζει στη δημιουργία συμμετοχικών μοντέλων τοπικής πολιτιστικής διακυβέρνησης, όπου ο πολιτισμός λειτουργεί ως συνδετικός ιστός ανάμεσα σε ανθρώπους, τόπους, τεχνολογία και μνήμη. Έχει παρουσιάσει την έρευνα και τις προτάσεις του σε διεθνή ερευνητικά και επιστημονικά fora, πανεπιστήμια και οργανισμούς, συμμετέχοντας σε συνέδρια, προγράμματα και συλλογικούς επιστημονικούς τόμους, σε συνεργασία με θεσμούς όπως η UNESCO, το London School of Economics (LSE), το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), καθώς και άλλα ελληνικά και διεθνή ακαδημαϊκά και ερευνητικά δίκτυα.
Μέσα από το Αργαστήρι, εργάζεται μαζί με την ομάδα του στη δημιουργία ψηφιακών πολιτιστικών εμπειριών, εφαρμογών VR/AR, εθνογραφικών ντοκιμαντέρ, εκπαιδευτικών προγραμμάτων και πολιτιστικών παραγωγών, διαμορφώνοντας συλλογικά νέους τρόπους πρόσβασης σε ένα ζωντανό, πολυεπίπεδο αρχείο γραπτής- άγραφης ιστορίας , πολιτιστικής κληρονομιάς ως έμπνευσης για τον σύγχρονο πολιτισμό. Μελετά τις κοινότητες του Ψηλορείτη ως ενεργά πολιτιστικά οικοσυστήματα, ως μια ζώσα συνομοσπονδία του βουνού, όπου οι μνήμες, οι πρακτικές και οι αξίες δεν συντηρούνται με όρους παράδοσης αλλά μετασχηματίζονται σε εργαλεία μέλλοντος.
